Atelier Storm

Nieuws

No Comments in Nieuws

Vervalser of niet?

Onlangs heb ik een drietal bekende schilderijen vervalst. De meesters waren groot, maar zijn ook al jaren dood. Gelukkig ben ik geen goede vervalser en ik zou dit ook nooit willen zijn.

Op de Gooise Academie voor beeldende kunst kregen we deze keer een leuke opdracht.
“ Maak een eigen interpretatie van een door jou geliefd schilderij”
Alhoewel er veel schilderijen zijn waar ik van hou was de keuze toch snel gemaakt.

Ik begon met de kaartspelers van Paul Cézanne.

Tussen 1893 en 1896 heeft Cézanne maar liefst vijf versies van de kaartspelers gemaakt.  Mijn keuze viel op de donkere versie. De kleuren hiervan spreken mij het meest aan.

Ik had dit schilderij al een keer nageschilderd maar vond het nu leuk om een grotere versie te maken en het om te dopen tot de gamers.

Op de schilderijen van Cézanne is weinig van de kroeg te zien. Ik heb zijn spelers in een andere ambiance neergezet. Door de lamp die nu boven de tafel hangt moest de lichtval ook worden aangepast. Vooral de jas van de linker speler heb ik lichter gemaakt, maar ook de rook uit de pijp is aangepast. Door lichtval uit het raam heeft de hoed van de andere speler weer meer kleur gekregen.

 

Na een bezoek aan de expositie “Jongkind en vrienden” raakte ik weer helemaal in de ban van deze Nederlandse schilder. In 1846 vertrok hij met een toelage van de toenmalige koning der Nederlanden naar Parijs. Hij maakte daar veel schildervrienden. Monet vertelde zelfs dat Jongkind hem de kunst van het kijken had geleerd. De schilderijen van boten in het Nederlandse landschap die Jongkind maakte waren zeer gewild in Frankrijk. Het geld dat hij hiermee verdiende vloeide in de vorm van drank rijkelijk zijn keel in. Hij raakte zo aan lager wal dat hij zonder een cent op zak weer naar Nederland terug moest. Zijn Franse schildervrienden misten hem en organiseerden een veiling om hun werk te verkopen. De opbrengst was bedoeld om hun grote voorbeeld en vriend weer naar Parijs terug te halen. In 1860 reisde één van zijn schildervrienden hiervoor naar Rotterdam. Dat was maar goed ook, want zonder hem was hij zeker in een van de vele kroegen die hij op zijn terugtocht tegen kwam blijven steken.

Ik heb van zijn schilderij “Le Rivière le Merwede, Hollande – Bateaux sur la Meuse à Dordrecht” maar een klein stukje gestolen.

Mijn schilderij heb ik “Knipoog naar de tijd” genoemd.

Een waterscooter spuit op volle snelheid langs het schip dat Jongkind in 1870 heeft geschilderd. Als zeiler heb ik een vreselijke hekel aan deze snelheidsduivels die de rust op het water verstoren. Ik vind het een kenmerk van onze tijd waarin alles snel moet en we niet meer zonder onze mobieltjes en internet kunnen.

 

Ik kon niet meer stoppen met schilderen. Er moest nog een derde schilderij komen. Ik had nog maar een week voordat de expositie bij de Gooise academie begon. 

Deze keer viel mijn keuze op Monet, want bij het zien van zijn impressionistisch werk krijg ik altijd weer de schilderkriebels.

Het idee van zijn schilderij  Coquelicots (klaprozen) heb ik al eerder gebruikt met mijn schilderij “klaprozen plukken”.Hij schilderde hier zijn vrouw en zoon in een veld met klaprozen. Ik had mijn beide kinderen bij het plukken van klaprozen geschilderd.

Nu heb ik het schilderij van Monet gebruikt en mijn dochter er al klaprozen plukkend aan toegevoegd. Het was heerlijk om te doen.

De expositie werd een groot succes en mijn schildervrienden en ik werden uitgenodigd voor een nieuwe expositie in het Raadhuis van Hilversum. Ik heb er volop van genoten en ben de beroemde meesters dankbaar dat ik stukjes van hun mooie werken mocht gebruiken. 

Ik voel me geen vervalser want ik heb in ieder schilderij mijn ziel gelegd. Volgens de regels mag, als de kunstenaar minimaal zeventig jaar dood is, zijn werk worden gekopieerd. Geen zorg dus over het copyright. Maar laat ik niet merken dat mijn werk wordt gekopieerd (al zou ik er stiekem best trots op zijn als dat gebeurde). 

Ik ben nog geen zeventig en ook nog niet dood of beroemd.

Laten we het maar zo houden en laat mij maar gewoon lekker schilderen.

No Comments in Nieuws

Hemels licht

Al jaren probeer ik iets over kerst te schrijven, maar tot nu toe zijn deze half afgemaakte verhaaltjes steeds in de prullenmand verdwenen. Ik ben dan ook benieuwd of dit verhaaltje het gaat redden. Als ik de titel lees, krijg ik al de rillingen. Maar ik heb hem zelf verzonnen, dus even doorbijten, Henk!
Je begrijpt het vast al. Ik heb last van een enorme kerstallergie. Hij is tijdens mijn jeugd ontstaan en wil maar niet overgaan. Vroeger at ik uit protest alleen maar boerenkool tijdens de kerst, maar steeds meer doe ik mijn best om Alice nu eens een fijne kerst te bezorgen. Denk nu niet dat ik een humeurige zeurpiet ben, misschien toch een klein beetje, want tijdens de kerstdagen heb ik daar wel last van.
Dit jaar heb ik me echt voorgenomen om mijn leven te beteren. Zo heb ik voor Sinterklaas elektrische kerstboomkaarsjes zonder snoer gevraagd. Erg handig, want je kunt ze met een afstandsbediening aan- en uitzetten en zelfs het licht temperen. Maar het belangrijkste is dat het snoer nooit meer in de knoop kan raken.
Ik heb me zelfs voorgenomen een kerstboom te kopen. Wel een hele kleine, want er zaten maar tien kaarsjes in de verpakking.
Van Sint kreeg ik overigens nog wel een uitbrander. Hij had moeite met dit cadeau want dat betekende concurrentie met de Kerstman. Met de gedachte ‘heb uw naasten lief’ heeft de goedheiligman het toch maar gedaan.

Maar de grootste stap is wel, dat ik nu een echt kerstschilderij heb gemaakt. Het betrof een opdracht die was gegeven aan de groep schilders van het Open Atelier, waarvan ik deel uitmaak. De opdrachtgever was het kerkbestuur van een kerk in Hilversum, dus dat was voor ons een nieuwe uitdaging.
Het ging me echt te ver om een kerststal met kindje in de kribbe te schilderen. Toen ontstond het idee om een herder met schapen te maken. Het moesten wel heel veel schapen zijn, die als een kudde dieren volgzaam achter hun leider aan sukkelen. Omdat ik graag imposante luchten schilder, was de compositie snel bepaald. Om in de kerk te mogen hangen heb ik er ook een imposante engel bij geschilderd en zo werd het een schilderij met echt hemels licht.

Helaas stond half oktober ons leven op z’n kop toen Alice met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Het schilderij kwam niet op tijd af en kreeg geen plaatsje meer in de kerk. Ik heb het later afgemaakt en heb de engel toen wat meer de vorm van een wolk gegeven.

Eén van de collega’s van onze schildergroep heeft alsnog geregeld dat mijn schilderij in restaurant “Puur smaeck” in Hilversum kon worden opgehangen. Daar ben ik erg blij mee. Ik moet alleen nog even met ze bellen dat er tijdens kerst dan alleen maar boerenkool geserveerd mag worden.

Of toch maar niet?

No Comments in Nieuws

Opgesloten in het klooster

Vandaag, twee juli, zijn we op onze eerste vakantiebestemming in Frankrijk aangekomen.

We hadden via Airbnb een prachtig appartement uitgezocht. Het is in een oud klooster op een plekje langs de Seine. Toen ik laatst een vriendin schreef dat we naar het klooster gingen vroeg ze of we gingen mediteren of ontslakken. Ik vond dat wel grappig, want het was helemaal niet de bedoeling ons op te laten sluiten voor één of andere kuur.
Maar ter plekke komen we er achter dat het ons niet gemakkelijk wordt gemaakt om het klooster te verlaten.

Om uit ons appartement te ontsnappen, moeten er tweeëntachtig traptreden worden genomen. Ze zijn zeer verschillend van soort. Van prachtige marmer tot afgebrokkeld steen. Er zijn ook houten trappen, waarbij iedere tree weer een andere hoogte heeft.


Alice heeft problemen met haar knie en is net genezen van een val van een trapje met twee treden. Harvey heeft artrose in rug en knie.
Ook werd ik door andere bewoners gewaarschuwd dat er een Japanse vechthond in het klooster woont die zonder aanleiding honden en ook weleens mensen aanvalt.
Ik kan dus maar één oplossing bedenken: binnenblijven.

Het appartement is echt fantastisch en ook heel gezellig ingericht. Toch was het niet onze bedoeling de hele week binnen te blijven. Bovendien is er geen hondentoilet op onze verdieping, dus moeten we naar een oplossing zoeken.

In het plan van aanpak hebben we vastgesteld dat Alice niet meer dan vijfhonderd traptreden per dag mag betreden. De hond moet minimaal drie keer per dag worden uitgelaten. Het uitlaten wordt een spannende klus omdat een confrontatie met het Japanse monster moet worden voorkomen.

Dit kan alleen lukken indien Alice als verkenner vooruitloopt. Het klooster zit vol mysterieuze gangen, een deel daarvan is zelfs in de rotswand uitgehouwen. Maar gelukkig worden de catacomben door deuren van elkaar gescheiden.
We moeten er achter zien te komen achter welke deur het monster verstopt zit, een soort onderzoek onder de bewoners. Als dit duidelijk is kan Alice haar taak als verkenner beter uitvoeren.
Het plan behelst wel dat Alice iedere keer als de hond wordt uitgelaten, mee moet. Hiermee heeft ze dan iedere dag al vierhonderdtweeënnegentig van haar vijfhonderd treden verbruikt.

Conclusie:
Tenminste één wandeling met de hond moet gecombineerd worden met iets leuks. Een ritje langs de Seine, een bezoek aan Rouen, een lekker etentje enzovoorts.
De ochtendwandeling wordt dan noodzakelijkerwijs gecombineerd met het boodschappen doen.
Henk zal al het overige trapwerk voor zijn rekening moeten nemen. Het in en uitladen van de auto, het sjouwen van de koffers, de boodschappen enzovoorts.
Als wij deze planning goed opvolgen, zal het zeker een leuke vakantie worden.
Misschien is het wel verstandig, om de volgende keer dat we een appartement huren eerst navraag te doen op welke verdieping dat is. Ik bedacht me dit nu pas de avond voor vertrek.
Een leuke bijkomstigheid is wel, dat Alce op haar laatste vakantiedag nog achtenveertig treden over heeft. Genoeg om de tweede verdieping te halen en dat is toch ook weer een leuk vakantieuitje.

No Comments in Nieuws

Kunstmarkt 2017

De waterschilder

Als ik naar buiten kijk, zie ik een vaal zonnetje zijn uiterste best doen om mij vriendelijk toe te lachen. De lucht is nog verzadigd van het vele water dat gisteren onafgebroken uit de hemel viel. Het was de koudste zestien septemberdag ooit gemeten.
Het is de day after, maar ondanks de vele regen en een tegenvallend bezoekersaantal, heb ik niet het gevoel van een mislukte dag.

Gisteren werd het Haven Festival in Huizen gehouden. Ik was gevraagd om aan de kunstmarkt mee te doen. Andere jaren is er altijd grote belangstelling en ook dit jaar werden er tenminste tweehonderdvijftigduizend bezoekers verwacht.

Tot nu toe heb ik bij dit festival altijd in ons shantykoor meegezongen, maar deze keer was de kunstmarkt aan de beurt.
Ik vraag me nu af of het ontbreken van mijn doorgaans spectaculair shanty-optreden of juist de vele regen de oorzaak is geweest van het bijzonder lage bezoekersaantal.

Al weken was ik druk met de voorbereiding. Dit was immers de gelegenheid om weer eens wat schilderijen te verkopen. Mijn atelier staat tot aan de nok toe vol. Ik begin al een beetje op Picasso te lijken die hele landhuizen vol schilderijen had staan.
Niet dat ik zijn schilder- en tekentechniek zou kunnen evenaren, maar met een paar honderd werken in nog geen tien jaar is het nu wel tijd voor een kleine opruiming.
Er werd een catalogus met prijslijsten, flyers, bestelformulieren, prijskaartjes, actieaanbiedingen en een soort draaiboek met instructie voor de verkopers gemaakt. Ook andere lopende exposities zoals de actie met Singer Laren, de expositie in ’t Bonte Paard en de herfstexpositie in een herenmodezaak moesten nog eens onder de aandacht worden gebracht.


Het was net alsof ik mijn vroegere werk weer had opgepakt. De stress van objectiefberekeningen, verkoopresultaten, winst en verliesberekeningen steeg weer naar mijn hoofd. Alleen over het personeelsbeleid hoefde ik mij niet druk te maken. Alice en onze lieve kinderen en schoonkinderen boden, ondanks hun drukke werkzaamheden, spontaan aan een handje te helpen.
Financieel was er wel een risico. Met name door de belachelijk hoge prijzen van de cartridges van mijn huis-en-tuin-inktjetprintertje. Maar ook daarvoor werd een oplossing gevonden.

De ochtend van de grote dag werd ik al om vijf uur wakker. De regen kletterde tegen het slaapkamerraam. Ik kon niet meer slapen bij de gedachte dat al mijn schilderijen het vele regenwater niet zouden overleven.

Mijn schoondochter had het idee ingebracht publiek te trekken door een soort open atelier te houden. Iedereen, schilder of niet, zou aan één schilderij kunnen werken dat dan aan het einde van de dag zou worden verloot.

Ik heb hiervoor een tekening gemaakt van een Volvo Ocean zeilboot op het Gooimeer en mijn hond zwemmend met bal in de bek op de voorgrond. Als voorbeeld heb ik een miniatuur van een Volvo Ocean schip bij de ezel geplaatst.

Al snel bood de eerste schilderkandidaat zich aan. Een mengeling van mensen met schilderervaring en mensen die ooit hun huis hebben geschilderd heeft vol enthousiasme aan het schilderij gewerkt.
Door de vele regen liep de verf helaas even hard van het paneel als het was opgebracht. Op zich gaf dit wel een leuk beeld. Hoeveel schilderijen zijn er al niet gemaakt met druipende verf?

Steeds meer mensen begonnen een zon te schilderen, maar ook deze droop steeds weer huilend van het regenwater van het paneel af. Uit nood geboren hebben we een grote paraplu boven de schildersezel gehangen.

Nadat ik enige correcties op het schilderij heb gemaakt werd er weer serieus en met een beter resultaat aan het schilderij gewerkt. Het uiteindelijk resultaat valt mee en de winnaar krijgt nu toch nog iets leuks voor aan de muur. In plaats van een Volvo Ocean Race op het spiegelgladde Gooimeer is het een kleine zeilboot op een woeste oceaan in het Caribisch gebied geworden.

Denkend aan de gebeurtenissen rond de storm Irma is dit ook meer de realiteit van de dag. De zon op dit schilderij ziet er nog somber uit en wil nog niet echt doorbreken.

Ondanks de slechte verkoop en een negatieve resultaat op mijn winst en verliesrekening, deed de zonneschijn in de twinkelende ogen van een klein kind mij dit resultaat snel vergeten.
Tijdens het afbreken van de kraam zag ik een meisje vol aandacht kijken naar het miniatuur van het Volvo Ocean zeilschip dat onder mijn ezel stond. De vader moest van haar een foto maken van dit kleurige tafereel.

Ik zei dat ze het bootje wel mocht hebben, het stond al jaren op mijn atelier.

Ze begreep mij niet, maar haar ouders verstonden gelukkig wel Engels en bedankten mij  wel tien keer.
Ik moest toen denken aan de van geluk stralende overwinnaars van de Volvo Ocean race, die na een geldverslindende wereldomzeiling een grote hoeveelheid kostbare champagne de lucht inspoten. Wat een verschil met de ontberingen die dit kleine meisje misschien heeft moeten doormaken om nu van geluk te kunnen stralen.

Mijn schilderijen van zeilboten, luchten en veel water werden door de bezoekers bijzonder gewaardeerd. Duidelijk kwam naar voren dat de schilderijen in hun ogen sfeer brachten en dat mijn zogenaamde eigen signatuur duidelijk naar voren kwam.
Ondanks de vele regen was het voor mij als waterschilder dan ook een dag vol zonneschijn.

No Comments in Nieuws

’t Bonte Paard

September 2017

Expositie in ’t Bonte Paard in Laren

 

In de maand september is er een verkoopexpositie in het meest gezellige en drukst bezochte café van Laren
Er hangen drie schilderijen die geïnspireerd zijn op de bouw van het nieuwe Singer Laren. De opbrengst bij verkoop van deze schilderijen komt volledig ten goede van Singer Laren.

Flyers en verdere informatie over de expositie zijn verkrijgbaar bij de balie van Singer Laren.
Op 10 september werd heel Laren uitgenodigd om het nieuwe Singer te komen bekijken. Het was een heel gezellige dag.

Ook in de media is weer volop aandacht besteed aan mijn expositie.

Buiten de Singer schilderijen zijn er twee schilderijen te zien die ik in de Limousin in Frankrijk heb geschilderd. Dit schilderij is gemaakt in één van de straatjes van het stadje St Leonard de Noblat.

No Comments in Nieuws

Vleugel in de mist

Vleugel in de mist

Ieder jaar vieren wij Sinterklaas samen met onze kinderen, de broer van Alice en zijn gezin. Alice heeft een goed contact met haar oudste broer en zo hebben ze ook allebei pianoles bij dezelfde concertpianiste in Amsterdam.

Dit bracht mij twee jaar geleden op het idee om een leuke Sinterklaas surprise voor mijn zwager te maken. Helaas ging deze surprise volledig de mist in.

Mijn zwager heeft een totaal andere smaak voor kunst en ik geloof niet dat ik die met hem kan delen. Toch wilde ik deze keer de uitdaging aangaan en had het idee gevat om hem met een schilderij te imponeren. Het uitgangspunt was de piano maar achteraf gezien vond ik een vleugel met openstaande klep mooier om te schilderen.
Het was mijn bedoeling hier iets abstracts, in de door hem zo geliefde felle kleuren, van te maken. Het was zoals meestal in november koud en ook nog eens mistig buiten.
Voordat ik het wist veranderde de felle kleuren in mistige grijstinten en stond de vleugel opeens op het strand, waar ik op deze koude najaarsdag zo naar verlangde.
De felle kleuren werden omgetoverd tot een mooie weerspiegeling van klankbord en snaren in de openstaande klep. Zo ontstond het schilderij “Vleugel in de mist”.
Het schilderij werd op sinterklaasavond uit beleefdheid in ontvangst genomen en kreeg een plekje boven de piano. Alleen toen de piano- annex- studeerkamer werd opgeknapt was er geen plaats meer voor en zo kwam het weer retour afzender.

Het heeft daarna op diverse exposities toch nog de nodige waardering gekregen en zo raakte mijn ego niet te veel gekwetst. Zo ook tijdens mijn laatste expositie in het Brinkhuis in Laren.

Het Brinkhuis heeft een prachtige expositie ruimte en ik was dan ook bijzonder trots dat (h)Artgalerij mij had uitgenodigd om hier te exposeren. Ik had de expositie dan ook goed voorbereid en alle schilderijen moesten perfect en recht hangen.
Toen ik op een trapje stond en hier geconcentreerd mee bezig was, werd ik aangesproken door een bewoner van dit rustieke kunstenaarsdorp.
Hij vroeg mij of ik toevallig de kunstenaar was. Vol trots en met een blos op mijn wangen kon ik bevestigen dat dit inderdaad zo was. Toen ik van mijn trapje was neergedaald, vertelde de man mij dat hij het schilderij van de vleugel zo prachtig vond.
Hij vroeg mij hoe ik zo tot dit schilderij was gekomen en of ik ook van klassieke muziek hield. Om eerlijk te zijn heb ik hem toen niet helemaal de waarheid verteld.
Vol trotst vertelde hij mij dat hij een Blütner vleugel thuis had staan. Ik vertelde hem dat wij een piano hebben van het merk Zimmerman. Beide instrumenten dateren nog uit de tijd van de ivoren toetsen en houten hamertjes. En zo ontstond er een klik, want wij vonden beiden dat instrumenten van plastic het qua geluid niet konden halen bij onze instrumenten.
Toen de beste man mij vroeg naar mijn gevoel voor klassieke muziek en of ik van pianomuziek hield, heb ik hem maar niet verteld dat ik zelf hooguit een paar maanden intensief op onze piano heb gespeeld. Gelukkig hebben Alice en dochter Irène nog veel profijt gehad van dit instrument en wordt het nog steeds veel bespeeld.

De klik was er en ik verwachte elk moment de vraag wanneer hij het schilderij kon kopen. Voor of na de expositie?

Op dat moment kwam mijn lieve Alice aangelopen. Ze mengde zich vol enthousiasme in het gesprek en vertelde de aanstaande koper dat ik het schilderij als Sinterklaassurprise had geschilderd. Ik zag het gezicht van de aanstaande koper betrekken. Om de zaak nog te redden heb ik hem uitgenodigd om naar de opening van mijn expositie te komen. Helaas heb ik de beste man nooit meer terug gezien en staat het schilderij weer in het rek met onverkochte werken.

Gelukkig werd er tijdens de expositie wel een ander schilderij verkocht. Ik weet zeker dat deze kopers er blij mee zijn. Alle schilderijen die ik tot nu toe heb verkocht riepen een bepaalde emotie bij de koper op en daar doe ik het voor. Alleen bij de vleugel in de mist is dit deze keer volledig de mist in gegaan.

No Comments in Nieuws

Expositie Brinkhuis

Brinkhuis 1 2016

De expositie in het Brinkhuis in Laren hangt er prachtig bij.

Voor de opening was veel belangstelling. Mijn dochter en ik hebben de toehoorders uit kunnen leggen waarom ik het zo belangrijk vind om sfeer in mijn schilderijen aan te brengen.

Brinkuis 2 2016

De gedichten zijn deze keer in een vitrine geplaatst waardoor de schilderijen beter tot hun recht komen. Ik heb hiervoor speciaal vrolijk gekleurde mini-ezeltjes gemaakt.

Brinhuis 3 2016

Voor de twee schilderijen van het riet en blauwe water heb ik nieuwe bijpassen blauwe lijsten gemaakt. Jammer is wèl dat deze plek niet goed belicht kon worden. De helblauwe kleur van schilderijen en lijsten komt zo niet helemaal tot zijn recht.

Brinkhuis 4 2016

Anders was het in de aparte ruimte waar we schilderijen met zwarte lijsten hebben opgehangen. Opvallend is dat juist voor het schilderij “Vleugel in de mist”  veel belangstelling is.

Brinkhuis 5 2016

Omdat de expositie in Laren is, heb ik ook de twee nieuwe schilderijen over de nieuwbouw van Singer Laren opgehangen.

Brinkhuis bouw Singer

Gelukkig was er voldoende belangstelling in de pers:

Brinkhuis persberichtDe Tip Tien

De expositie is nog t/m 24 juli 2016 te zien.

 

No Comments in Nieuws

Grimonster

Kasteel Grimonster

De rozen van de barones.

Niet lang geleden ben ik naar een schildercursus in de Ardennen geweest.
Ik had de cursus vooral uitgekozen vanwege de entourage. Hij werd gegeven in een prachtig kasteel met maar liefst 106 hectare eigen grond.
In de route omschrijving stond duidelijk aangegeven hoe moeilijk het kasteel was te vinden. Ik was er dan ook trots op dat ik het snel en zonder problemen had gevonden. Nog trotser was ik toen ik de grote poort passeerde en de lange oprijlaan opreed om bij het kasteel te komen. Het bordje verboden toegang gaf mij de illusie dat ik de eigenaar van dit fantastisch landgoed was.

Op mijn prachtige één persoons slaapzaal heette een rode roos op een 18e eeuws tafeltje mij van harte welkom. Toen alle 11 gasten waren gearriveerd vertelde de beheerder iets over de geschiedenis van dit kasteel. In 1815 werd het domein eigendom van de familie Descamps, die er nu dus 200 jaar woonachtig is. De huidige Baron en barones wonen echter in Brussel en komen slechts één keer per week naar hun landgoed.
Op de binnenplaats is een prachtig plantsoen vol met rode rozen. Elke dinsdag komt de barones daar rozen plukken.

Ook het interieur van het kasteel ziet er prachtig uit. Het hangt vol met schilderijen van de familie. Opvallend is dat vooral de mannelijke familieleden werden vereeuwigd. Ik heb maar drie vrouwelijke portretten kunnen vinden. Ook hangen er veel jachttrofeeën, het meest geweien, maar ook de monsterlijke kop van een everzwijn. Je zou kunnen denken dat de kasteelnaam Grimonster hier vandaan komt, maar de oorsprong van deze naam gaat veel verder terug.

Mijn doel was om vooral buiten in de natuur te schilderen. Met mijn veldezel en een pallet vol verf trok ik er dan ook iedere dag op uit. De felle zon (het was soms 38°) en de vele teken en horzels maakten het mij wel moeilijk, maar ik heb volgehouden. Regelmatig werd ik door de kasteelbel geroepen voor drinken en heerlijke maaltijden. Het was allemaal perfect geregeld.

De sfeer onderling was erg gezellig, en toen ik vertelde dat ik graag een boek zou willen kunnen schrijven fantaseerden we iedere avond over een verhaal. Zo zou er een moord in het kasteel worden gepleegd. De grote vraag was natuurlijk hoe en wie de verdachten zouden zijn.

De dag voordat de barones zou komen merkte ik dat iedereen wat zenuwachtig was. Zelfs de gasten waren benieuwd hoe ze er uit zou zien en of ze haar ook zouden kunnen spreken. Ikzelf had beloofd om een film te maken zodat iedereen achteraf een leuke herinnering aan deze creatieve week zou hebben.

Toen ik in de verte de baron en barones in hun dure auto langs zag rijden vroeg ik mij af of ik ze ook zou kunnen filmen, maar ik was zo lekker aan het schilderen dat ik er maar vanaf heb gezien (misschien durfde ik het wel niet).

Aan het einde van de week zag ik dat de mooie roos op mijn kamer helemaal verwelkt was. Het was erg warm geweest en ik had hem natuurlijk ook water moeten geven. Ik vond dit zo’n zielig gezicht dat ik stiekem een nieuwe roos uit de rozentuin van de barones heb geplukt.

Nu hoop ik niet dat de barones boos op me zal zijn en dat zij de moordenares en ik het slachtoffer in mijn verhaal gaan worden.



No Comments in Nieuws

Whisky Johnny

20151017_153628

Ondanks dat mijn expositie bij de business club Zuyderzee niet vrij toegankelijk was, hierbij toch een verhaaltje. Het was er erg gezellig.

Whisky 2

Whisky Johnny

Vanochtend las ik in de krant dat we de koudste oktober dagen sinds 23 jaar hebben gehad. In mijn vorige verhaal “Het verkeerde gat” schrijf ik dat we met onze barre tocht van de afgelopen dagen een warmmakertje hadden verdiend. Dat het hier om whisky ging had ik nog niet vermeld. Maar voor dit soort gelegenheden is er altijd wel een fles aan boord. Nu ik er ook nog een liedje over heb gezongen is het wel handig om uit te leggen dat ik toch niet alcohol verslaafd ben.

Onlangs werd mij gevraagd of ik het leuk zou vinden om bij de business club Zuyderzee te exposeren. Toen ik hoorde dat we hier op een avond ook met ons shanty koor zouden optreden, was ik gelijk enthousiast.
Het is inmiddels zes jaar geleden dat ik mijn eerste expositie bij de Trappenberg (kunstroute Louette Fontijn) mocht houden. De opening werd door de wethouder van cultuur en onder begeleiding van ons voltallige shantykoor gedaan. Wat was ik trots, die dag zal ik nooit vergeten. Inmiddels ben ik achttien exposities verder en heb ik meer dan honderd schilderijen en tekeningen gemaakt.

Ook deze avond zou voor mij een primeur worden, want nog nooit eerder had ik een liedje solo gezongen tijdens een optreden. Onze dirigent is zelf een troubadour en houdt dan ook wel van een beetje toneel bij de liedjes. Ik had al enige tijd twee solo liedjes op het repertoire staan maar deze werden op het koor niet veel gerepeteerd.
Het liedje “Jean Francois de Nantes” moest ik zingen omdat ik de Franse taal redelijk beheers. Shantys kunnen nog wel eens wat schunnig zijn en bij dit liedje was dit zeker het geval. Ik heb het koor toen uitgelegd waar het over ging en dat er ook gezongen moest worden dat de losbandige matroos een druiper opliep waardoor zijn lid zal worden afgesneden. Alhoewel de dirigent tijdens de repetities mij diverse keren heeft aangespoord dit uit te beelden ontbrak mij de inspiratie hiervoor. Gelukkig zal dit lied uit het repertoire worden geschrapt.
Met Whisky Johnny is het een ander verhaal. Ik ben geen Joe Cocker en kan zijn rauwe stem niet evenaren. Maar met kleding, een wat geforceerde stem en een slokje op moest het deze keer toch lukken.

Het slokje op was geen probleem. Er werd diezelfde avond een presentatie over de kunst van het bierbrouwen gegeven en ik had al zes verschillende soorten bier moeten proeven. Mijn vrouw was mee en zou deze avond de Bob zijn.
Ik had afgelopen week een literfles whisky gekocht. Dit keer ging het niet om de smaak of kwaliteit maar om de vorm van de fles. Zo kon ik de tekst van het liedje er achterop plakken om zodoende mijn geheugen wat op te frissen.

Whisky 7

De akoestiek in het gebouw was slecht. Het plafond te laag en ik kreeg dan ook het advies om met microfoon te zingen. Met in de ene hand de microfoon en in de andere de whiskyfles begon ik mijn zeemanslied. Halverwege het lied werd ik door de dirigent geïnterrumpeerd. Ik had de microfoon te dicht bij mijn mond en hij vond het nu wel tijd dat ik een extra slok van die lekkere whisky zou nemen. Toen ik dit simuleerde door te drinken met de dop nog op de fles, kreeg ik commentaar. De dop moest van de fles want anders was het niet echt. Ik heb toen maar bekend dat ik de whiskyfles met koude thee had gevuld. Een homerisch gelag was het gevolg.

Nu is koude thee niet mijn lievelingsdrank maar ik drink dit toch liever dan een halve fles whisky. Noem mij voortaan maar weer gewoon Henk in plaats van Whisky Johnny.

20151017_153809

 

No Comments in Nieuws

Stoomtrein

Treintje spelen

Als kind wilde ik treinbestuurder worden. Ik weet niet meer waarom, maar ik denk dat de gedachte om zo’n groot monster te mogen besturen de doorslag voor deze jeugddroom heeft gegeven.

Mijn broer en ik hadden een Marklin breedspoorbaan die een groot deel van de vloer van de zolder in beslag nam. Met miniatuur bakstenen en parketplankjes werden stationnetjes en een spoorbrug nagebouwd. Kleine lantaarnpalen werden op het 12v transformatorhuis aangesloten. En met Meccano werd er dan een kabelbaan bijgebouwd. Zo kon ik uren op zolder doorbrengen.

Met een enorme schuifweerstand werd de snelheid van de locomotief geregeld.
Hij kon best hard rijden en vloog dan ook regelmatig uit de bocht. Door de ombouw van de locomotief eraf te halen konden er hogere bochtsnelheden worden bereikt. Maar zodra de bocht met twee wielen van de grond werd genomen kwamen ook de contacten van de rails los waardoor het motortje in zijn achteruit schakelde en ik de race had verloren.
De spoorbaan en Meccano dozen heb ik al een halve eeuw niet meer teruggezien. Maar toen ik gisteren in het spoorwegmuseum was en een vergelijkbaar treinstel in de vitrines zag staan kwam dit verhaal weer naar boven.

Treinmachinist ben ik nooit geworden en van het openbaar vervoer maak ik amper gebruik. Dat er veel mannen op hogere leeftijd nog steeds met treintjes spelen probeer ik te begrijpen, maar tot voor kort lukte me dat nog niet. Zij begrijpen vaak ook niet waarom ik mij voor penseel en doek ben gaan interesseren.

Vorige week zijn we met onze kleinzoon naar het spoorwegmuseum gegaan. We reisden zelfs met de trein naar Utrecht. Vanaf het centraal station rijdt er één keer per uur een speciale boemel naar de Maliebaan waar het spoorwegmuseum is gevestigd. Daar stopt de trein op een station tussen de oude treinstellen van weleer.

Halverwege dit laatste stukje stopte de trein midden in een weiland. De trein zat vol opa’s en oma’s met rumoerige kleinkinderen. Tot onze verbazing zagen we de machinist buiten met z’n rugzakje om door de weilanden weglopen. We waren al bang dat hij thuis een boterham was gaan eten want het duurde maar liefst twintig minuten voordat de trein weer verder reed. Hij reed terug in dezelfde richting waarvan hij was gekomen. Het was me nu duidelijk dat we op een zijspoor waren gezet.

Eindelijk in het spoorwegmuseum aangekomen werd ik gegrepen door de aanblik van de gigantische stoomlocomotieven die in de hal stonden opgesteld. De glimmende ketels en koperen leidingen glansden ons tegemoet. Ik was zo onder de indruk dat ik ter plekke besloot dat hier een schilderij van gemaakt moest worden. Al jaren word ik geïnspireerd door de prachtige schilderijen van Monet en Turner. Vooral het schilderij Gare Saint Lazare uit 1877 van Monet vind ik indrukwekkend. Hij schilderde hier een vertrekkende stoomlocomotief en kreeg het zelfs voor elkaar dat het complete treinverkeer op het station urenlang voor hem werd stilgelegd.

Gisteren heb ik uren samen met mijn kleinzoon van bijna 4 jaar achter de computer gezeten. We hebben tientallen filmpjes van rijdende stoomlocomotieven bekeken en weten nu uit welke pijpen stoom en uit welke de zwarte rook komt. De vermenging van de zwarte rook met de witte stoom is een prachtig gezicht en vormt een uitdaging om te schilderen. Samen hebben we een goede compositie bedacht en kleinzoon wil graag dat de grote rode wielen en stoterstangen in het schilderij worden opgenomen.

Heerlijk dat dat joch al zo lekker kan meedenken en dat we er samen over kunnen discussiëren.

Daarna hebben we samen treintje gespeeld. Aan onze tafel staan 6 comfortabele stoelen op wieltjes. Als je ze achter elkaar zet kun je er een lange trein van maken en kun je zo de hele kamer doorrijden. Opa zat op de voorste stoel en was de machinist. Tjabe was conducteur en blies op een fluitje als de trein mocht vertrekken. Oma was de passagier en Harvey de hond mocht ook mee, maar hij mocht niet op de mooie comfortabele treinstoelen zitten.

Zo is de kinderwens van Opa om treinmachinist te worden toch nog uitgekomen en het schilderij? Dat gaat er zeker komen.

Henk Storm

Stoomtrein